Dogrudan kalbe giden tek damar evlilik yuzugunu taktigimiz parmaktadir. Baska hic bir parmagimizdan direk kalbe giden bir damar yoktur… Bu sebeple evlilik yuzugu sol eldeki parmaga takilir…..

Zaplanan aşıklar dönemi bu dönem! Kanaldan kanala geçer gibi aşıktan aşığa geçiliyor.
Peki bu neden böyle oluyor?
Çünkü insan insana sevgisiz, insan insana tahammülsüz, insan insan için fedakarlık duygusunu yitirmiş, insan insana kendini adamaktan kaçıyor.

Oysa fedakarlık, adanmışlık varsa vardır aşk. Fedakarlığın, adanmışlığın yaşamadığı yerde yaşamaz aşk.

Ne yazık ki uğruna kendini adadığı ne bir ideali var günümüz insanının… Ne de uğruna kendini adadığı bir aşkı.

Nerde ideali, aşkı uğruna her şeyden vazgeçen dünün insanı… Nerde hiçbir şey için hiçbir şeyden vazgeçmeyen bugünün insanı.

Bugünün insanı aşkta da köşe dönmeci.
Emek harcamadan yaşamak istediği gibi, emek harcamadan aşk yaşamak istiyor.

Sevmeden sevilmek, vermeden almak istiyor.
Hiç değilse bir koyup üç almak istiyor.
Bir koyup üç alamadı mı ilişki bitiyor.
İlişkiler çıkar, menfaat üzerine kurulu.
Elektriklenmeler kısa devre. Bir günlük elektriklenmeler, bir gecelik sevişmeler aşk sanılıyor.

Sevgili bayanlar baylar, aşka ayıp oluyor….!

Sen, “Ama senin için şunu yaptım” derken o, “şunu yapmadın” diye cevap verecektir. Ve ne söylesen karşılığında mutlaka başka bir iddiayla karşılaşacaksındır. Üzülme, sen aşkı yaşanması gerektiği gibi yaşadın. Özledin, içtin, ağladın, güldün, şarkılar söyledin, düşündün, şiirler yazdın. “Peki o ne yaptı” deme. Herkes kendinden sorumludur aşkta. Sen aşkını doya doya yaşarken o kendine engeller koyuyorsa bu onun sorunu.
Bir insan eksik yaşıyorsa, ve bu eksikliği bildiği halde tamamlamak için uğraşmıyorsa sen ne yapabilirsin ki onun için?

Hayatı ıskalama lüksün yok senin. Onun varsa, bırak o lüksü sonuna kadar yaşasın. Her zamanki gibi yaşayacaksın sen. “Acılara tutunarak” yaşamayı öğreneli çok oldu. Hem ne olmuş yani, yalnızlık o kadar da kötü bir şey değil. Sen mutluluğu hiçbir zaman bir tek kişiye bağlamadın ki….

Epeydir eline almadığın kitaplar seni bekliyor. Kitap okurken de mutlu oluyorsun Unuttun mu? Kentin hiç görmediğin sokaklarında gezip yeni yaşamlara tanık olmak da keyif verecek sana. Yine içeceksin rakını balığın yanında. Üstelik dilediğin kadar sarhoş olma özgürlüğü de cabası….

Sen yüreğinin sesini dinleyenlerdensin ve biliyorsun aslolan yürektir. Yürek sesi ne bilmeyenler, ya da bilip de duymayanlar acıtsa da içini unutma; yasadığın sürece o yürek var olacak seninle birlikte. Sen yeter ki koru yüreğini ve yüreğinde taşıdığın sevda duygusunu.
Elbet bitecek güneşe hasret günler. Ve o zaman kutuplarda yetişen cılız ve minikbitkiler değil, güneşin çiçekleri dolduracak yüreğini…

Galiba en çok bu tadı sevdi Nazım…

Ölümün ayrilik degil..kavusmak oldugunu biliceksin..

Dünyaya kafa tutucaksin tek basina yandas yoldas aramicaksin .. Bir ALLAH’ına bir kendine guveniceksin sadece.. Yol arkadasin terk etse bile seni yari yolda askina sahip çikicaksin sonuna kadar..

Tek basima tasiyamam demiceksin . ÖLünceye kadar tasicaksin Şerefle..

Karsilik beklemiceksin Sevmek olcak tek amacin Sevilmemissin ne fark eder..

Ayiplanmaktan korkmicaksin.. Sevgini gurur madalyasi olarak tasicaksin gögsünde.. kim ne derse desin..

Sevgin için zindana atilmayi da attirmayida göze alicaksin..

Karanliklar sirdasin.. böcekler yoldasin olucak..

Biliceksin sonunda ayrilik oldugunu isyan etmiceksin..vuslat beklemiceksin..

Zaman ve mekan sizi ayiramicak..

Nerede olursan ol her daim sevdiĞinin yaninda olucaksin.. Üzüntüsüne üzülecek sevincine seviniceksin..

Sanma ki beraber olmak için yan yana olmak lazim..

Gönüller beraberse mesafenin ne onemi var..

Gonul gozuyle gorucek duyucaksin.. Gonul diliyle konusucaksin..

Bilmezmisin gonlu kainat bile kusatamaz dar gelir..

Gonul dilinden anlamam, konusamam dayanamam bu çileye karsiliksiz hiç birsey veremem diyorsan talip olmicaksin Yusufluga..

Yusuf olmak için.. Yusuf gibi yürek gerek .. Gonul gerek, İman gerek..

Zuleyha degilsen pesine dusmiceksin yusuflarin.. kendi ayarinda birini seviceksin ki mutlu olasin..

Her baba yigitin harci degildir yusufluk Ve her kadinin harci degildir yusuf yureklileri tasiyabilmek laik olabilmek Züleyha olabilmek.. ! ]]> http://www.keyifburda.net/bir-yusuf-ile-zuleyha-hikayesi.html/feed 0 http://www.keyifburda.net/ask-perisi-diyor-ki.html http://www.keyifburda.net/ask-perisi-diyor-ki.html#comments Fri, 12 Mar 2010 14:28:19 +0000 manolya http://www.keyifburda.net/?p=3269 Şimdi arkanıza yaslanın ve yazımı okurken yavaş yavaş sizler de benimle beraber sorgulamaya başlayın….

Hayatımızın ne kadar büyük bir bölümünü ilişkiler ve iletişim konularının etrafında geçirdiğimizi düşünün…

Sabah uyandığımız andan akşam tekrar yatana kadar sürekli birilerine birşeyler anlatmaya çalışıyor, sorguluyor, kırılıyor, kızıyor, unutmuyor, gülüyor ya da somurtuyoruz.

Üstelik sadece “kendi seçimlerimizden ibaret olan” sevgililerimiz değil bu bahsettiğim insanlar…

Her gün iletişim kurmak zorunda kaldığımız onlarca insandan, kaçını bizlerin seçme şansı var sizce?

İş arkadaşları? Bindiğimiz taksinin sizi dövmekten beter hale getirerek konuşan şoförü? Yolda kaldırım kenarı tutturamadan yürüyen yayalar? Önünüzde 30 km hızla giden ve dikiz aynasını sadece bıyıklarını düzeltmek için kullanan bir sol şerit meraklısı kamyon şoförü? Müşterileriniz ? İş verenleriniz ?

Tüm bu insanlara bütün gün kibar olmak, kalp kırmamaya çalışmak , sabretmek yetmezmiş gibi bir de kendimize “yandaş” arıyoruz.Kalbimizin bir sahibi olsun istiyoruz… Sizce hayat mı kolaylaştırıyoruz yoksa kaşınıyor muyuz ?

Bir kere artık günümüzde sevgili öyle hoop diye 40 kupon biriktirene yaysat bayinden verilmiyor, ya da düzgün bir hayat yaşayabilenlere çikolata arasından ikramiye diye çıkmıyor. Çok uğraş gerek çok… Bakımlı ve akıllı ol , günü takip et , güler yüzlü ol , şık giyin ,doğru arkadaşlar edin… Hadi diyelim tüm bunları yaptık ..Eee doğru yerde ve doğru anda nasıl bulunacağız da beyaz atlı prensimizi ya da saçlarını kuleden bırakmış prensesimizi bulacağız.

Çoğumuz doğru kişiyi bulmakta ya da bulduğunu sanmaya azimle inanmakta diğerlerinden daha başarılılar .Hadi diyelim buldunuz sevgili , ilişkiyi sürdürmek için , kağıda dökülse “han duvarlarından bile uzun” gözükecek olan kuralları nasıl uygulayacağız? Nereye kadar susmamız gerektiğini, hangi konularda akıllı davranmamız gerektiğini, hangi bahanelere gülüp hangi uyarıları dikkate almamız gerektiğini nereden bileceğiz?

Hala sorguluyorum , sizce “masallar” mı bizleri mükemmel ilişkinin hayalini kurmaya yönlendiriyor yoksa hepimiz kendi masallarımızı kendimiz mi uyduruyoruz ?
Hadi dürüst olalım…

Sizce, ülkenin tüm kadınlarının ayaklarında , merdivenlerde bulduğu ayakkabı tekini deneyen prens , bizim külkedisini bir kez olsun gözlerinden tanıyamaz mıydı ? Ya külkedisinden önce bir başkasına uysa idi o ayakkabı ? Peki eş bulmak için prensin verdiği bir parti değil de “haydi hep beraber ilkokul yapıyoruz” imecesi olsaydı ? Külkedisi atlaya zıplaya gider miydi yoksa “dur ben daha patates soyacağım” mı derdi ?

Peki ya pamuk prenses ? Atının üstünde bu kadar ihtişamlı duran bir yakışıklı olmasaydı ,aynı sevgi ile yaklaşacak mıydı kendisini 5 saniye önce öpmüş olan adama ? Ya tıknaz , iki lafı bir araya getiremez bir orman kaçkını öpseydi onu ? Masal aynı masal .. Amaç aynı amaç.. peki ya son ? Yahu senin annen ölmüş , baban aynaya bakıp konuşmaktan başka birşey bilmeyen bir kadınla evlenmiş , sen ormanlara düşmüşsün , huyunu suyunu bilmediğin , sadece boyları kısa diye sempatik bulduğun 7 tane madenci ile yaşıyorsun ve tüm bunlar dert değilmiş gibi seni öpen ilk adama aşık oluyorsun ..

Peki ya Romeo ile Juliet ? Öldü sanılan kadın uğruna kendini feda etmeye kalkan bir adamın öncelikle sevgilisinin nabzı atıyor mu diye kontrol etmesi gerek miyor muydu? Romeo’yu ölü bulan Juliet’in “hayatım ne kadar mantıksız bir harekette bulunmuşsun böyle ben ölmemiştim ki” diye bağırması gerekmiyor muydu ?

Sizce aşkın gözü kör mü, bizler mi ara sıra perde indiriyoruz gözlerimize ? Aşkımızı bizler mi yönetiyoruz yoksa aşkın içinde figüran mı kalıyoruz ? Müdahale edelim derken kalp mı kırıyoruz yoksa müdahalesizlikten, bir kalbimiz olduğunu mu unutturuyoruz ?

Aşk bir takım oyunu ise, neden top ayakta tek koşan biz oluyoruz ?

Arkanıza yaslanıp rahatlayın ve sorgulayın diye başlamıştım yazıma , şimdi bir ricam daha var ,hiçbirşeyi içinizde tutmayın !! tüm kırgınlıklarınızı , içinden çıkılmazlarınızı , aksilikleri ya da yakalanması olası fırsatlarınız için gitmeniz gereken yönleri benimle paylaşın …

Yollayacağınız her türlü ilişki ve iletişim sorunlarınız için ben elimden geldiğince ve en önemlisi aklım yettiğince sizlere yardımcı olmaya çalışacağım.

Son sorumu soruyorum … Sizce aşk eski bir yalan mı ademle havvadan kalan , yoksa tek umut ışığı mıdır; ruhumuza huzur, nefesimize nefes katan?

Yazarken dikkat etmediğim imla kuralları hayatımın en uzun cümlesine gelip yerleşmişler.
Bunu seni düşündükçe anladım, senin hayatımın en uzun zamanına gelip yerleşmenle.

İşte o zaman koydum sonunu senin anlamanı istediğim cümlelerimin sonuna üç noktayı…
Sana soramadığım soruların sonuna soru işaretlerini?
Sevinçlerimin arkasına koyduğum ünlemleri, süprizlerine şaşırıp koymayı ne çok isterdim.
Sen konuşmalarının bitimine ise sadece nokta koydun.
Kendimi anlatırken virgülleri koydum,
Detaylarda parantezleri açtım,
Kendimi savunuşlarımda tırnakları.
İzin vermediğin açıklamalarımda iki noktayı sevgili yaptım,
Nedenleri sorduğumda noktayla virgülü koyamadın üst üste sen.
Ben her senin adını andığımda kesme işareti ile ayırdım adından kıskandığım ekleri.
SENİ SEVİYORUM yazdım büyük harflerle!
Küçük harfe bile razıydım “bende seni” deseydin?
Onlar, bunlar, şunlar ilgilendirmedi hiç beni
Sadece ben, sen, bizdik.
Senden önce ve senden sonraydı benim eklerim, senin -den halindi en çok sevdiğim
Cesaret edemeyip yırtık bir kağıda yazdığım ise sadece sçs idi. Kısalmak yakışmadı sevgimi ifade etmeye.
Ve sana olan herşeyi yine vs vs ile geçiştirdiğim bu yazıda hiç bir noktalama işaretine uymadım sadece sonuna koyabiliyorum noktayı, tıpkı senin söylemek isteyipte söyleyemediklerinde koyduğun nokta gibi.

Koyu gri bir havanın hakim olduğu o yolda ne bir tek yıldız gördüm nede bir tek yağmur damlası düştü yola. Ne sıcak vardı ne soğuk. Kara, kirli bir toprağın üzerinde atıyorduk adımlarımızı. O uzanıp giden yolda ne bir yeşil, ne de mavi yoktu. Görünen sadece uzayıp giden sonsuz bir grilikti. Yol uzayıp gittikçe, binlerce kişi katılıyordu bize. Amaçsız kalabalığa katıldıkça katılıyordu insanlar.

Ses yoktu, gülüş yoktu, heyecan yoktu, sadece nefes almaya odaklanmış bir insan güruhu vardı. Bense içimde çoğalttığım sesimi, bir mutlu yüze sakladığım gülüşümü, bir sıcak yüreğe sakladığım sevgimi dışarı vurabilmek için çırpınıyordum. Ama hiç bir yüz, hiç bir ses bu cesareti vermiyordu bana. Bu bıktırıcı, bu tekdüze, bu amaçsız adımların atıldığı yolda bir başka seçenek olmalıydı. Hissediyordum, ben bu yola bu insan kalabalığına ait değildim. Aynı şeyleri hisseden benden başkaları da olmalıydı.

Sonra hiç varılmayacakmış kadar uzakta bir kuşun havalandığını gördüm. Bir umut yakalamıştım sonunda. Adımlarımı hızlandırdım. Sıyrıldım kalabalıktan. Koşmaya başladım. Kuşa yaklaştıkça gri hava dağılıyor, güneşin ısısını hissediyor, gökyüzünün maviliği çiçeklerin her rengini görüyordum. Ve en sonunda seni gördüm. Ordaydın. Küçücük ama yemyeşil bir çayırın ortasında, gelincikler içinde öylece oturuyordun. Senin az ötende hava kurşun gibi griyken. Senin başındaki gök masmaviydi. Ve sen gözlerini o maviliğe dikmiş uzaktan gelecek birini bekler gibiydin. Ben gördüklerim hissettiklerimin karşısında donmuş ve öylece kalakalmıştım. Yüzüme bakıp sadece “HOŞGELDİN” dedin. Ve o ses yeniden hayata döndürdü beni. İçimdeki bastırılmış gülümseme yansıdı yüzüme önce. Yüreğimin atışı hızlandı, tenim ısındı sonra. Az önce terk ettiğim o kalabalık yanımızdan geçip giderken biz senle el ele gülümsüyorduk onların şaşkınlığına.
Artık senle bir sevdanın iki ortağıydık. Şimdi içimde çoğalttığım sesimle haykırıyordum herkes duysun diye…

Hiç kimse sevdama senin kadar yakışmadı ve sevdam hiç kimseyi senin kadar yaşatmadı yüreğimde…

Bazen uçmak, özgür olmak isterseniz bilirsiniz ki bu sevdiklerinizin mutsuzluğu belki de ölümü olacaktır.

Bazen kurtarmak istersiniz onları ama sizin kurtarmak için yapacağınız hamle yine onların mutsuzluğu ya da ölümü ile sonuçlanabilir.

Issız bir denizin ortasında öylece kala kalırsınız kaderinizle..
Beklemek sadece beklemek belki de yapabileceğiniz en iyi iştir..
Neyi beklediğinizi bilmeden..

Ama beklerken de kendinizle bir savaş verirseniz..
Gücünüzü tüketen bir iç savaştır bu, yaşadığınız en büyük savaş
Bir güvercin yüreği ile kartallarla mücadele ederken
Bir sürü yeni sorular/sorunlar belirir
Ne, Neden, Nasıl, Ne için, Ne kadar gibi sorular içinizi kemirir
Soruyu/sorunu çözmeye çalışırken üstüne yenileri eklenir

Zaman gelir neyi beklediğinizi bile unutursunuz…

Hayat böyle akıp gider ellerinizden…

Dur demek isterseniz akıp giden hayata..

Diyemezsiniz…

Nereden mi çıktı bu düşünceler?

Bir resim karesi..

Ve

İşte soru…

Sizi böyle bekleyen biri var mı?

Alıntı